Najbardziej deficytowym towarem były produkty mięsne, które można było zakupić w sklepie wędliniarskim przy ulicy Kościuszki, gdzie sprzedawała pani Weryszkowa. Papierosy i alkohol można było kupić  w sklepie monopolowym przy ulicy Sojuszników. Równie duże kolejki za masłem, serem twarogowym i żółtym ustawiały się też w firmowym sklepie na ulicy Kościuszki, gdzie sprzedawała Pani Kopytko. Wszystkie sklepy należały w owym czasie do Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska". Reglamentacja towarów była wynikiem silnych niedoborów na rynku. Już w 1976 roku komuniści wprowadzili kartki na cukier. Na skutek stale narastających trudności gospodarczych, system kartkowy stopniowo rozszerzano. 28 lutego 1981 roku wprowadzono kartki na mięso, a 30 kwietnia tego samego roku - także na wszelkie przetwory mięsne oraz masło, mąkę, ryż i kaszę. We wrześniu, system kartkowy objął też mydło, proszek do prania i papier toaletowy. Po wprowadzeniu stanu wojennego na kartki można było kupić między innymi czekoladę, alkohol, benzynę i buty. W okresie świąt wielkanocnych a także Bożego Narodzenia największym powodzeniem cieszyły się słodycze i pomarańcze, które w owym czasie były rzadkością w trzcińskich sklepach. Co ciekawe kartki na alkohol można było zamienić na słodycze. Równolegle ze sprzedażą na kartki, funkcjonował formalnie nielegalny, ale bardzo powszechny system handlu samymi kartkami - szczególnie na benzynę, papierosy i alkohol. Ludzie wymieniali się kartkami, bądź nimi handlowali. Kartki nie gwarantowały pewności ani sprawności zakupów. Najczęściej trzeba było stać w długich kolejkach. W związku z tym rozpowszechniła się instytucja ''stacza kolejkowego'', który za określone wynagrodzenie stał w kolejce i kupował towary bądź usługi dla innych osób. Przed sklepami często zawiązywały się komitety kolejkowe, które według społecznej listy próbowały sprawnie i sprawiedliwie zorganizować nabycie deficytowych produktów. System kartkowy funkcjonował do lipca 1989 roku. Został zniesiony przez rząd Mieczysława Rakowskiego.