Powstanie uzdrowiska w miasteczku związane jest ściśle z otaczającym go bagnistym terenem, który w niezmienionej prawie formie przetrwał do dzisiejszych czasów. W 1897 r. pomiędzy Smugą a Drzeszem, w krajobrazie oczek wodnych porośniętych trzciną, brzozowymi i dębowymi laskami, dwa kilometry od miasta odkryto borowinę z wysoką zawartością składników mineralnych, szczególnie żelaza i siarki. Wiosną roku 1897 kilku światłych mieszkańców miasta wraz z miejscowym lekarzem doktorem Badingiem postanowiło bliżej przyjrzeć się trzęsawiskom pełnym bagna, które otaczały miasto. Wysłano próbki błota do analizy która wykazała bardzo dobre właściwości lecznicze. 13 grudnia 1897 roku podjęto decyzję o budowie kurortu pod nadzorem miasta. Samą budowę zajął się majster murarski Puhlemann z Schönfließ (Trzcińska), który w krótkim czasie opracował i wykonał plany przyszłego budynku uzdrowiska, parafując je datą 10 styczeń 1898.

Budowa domu uzdrowiskowego została ukończona pod koniec roku 1898, w wyniku której powstał prosty, parterowy, ryglowy budynek. W następnym roku przyjęto 124 kuracjuszy, którym wykonano 1968 kąpieli. Uzdrowisko jednak okazało się za małe (6 pomieszczeń do kąpieli i 2 pokoje do odpoczynku).       W 1903 roku w centralnej części budynku od strony parku powstała przestrzenna weranda, która była otwarta. W późniejszym czasie i w następnych latach rozbudowano skrzydło południowe  i wówczas doszły 2 pomieszczenia do kąpieli i 2 pokoje dla gości.

Pomimo rozbudowy i ulepszeń nie przybywało jednak gości:            

 1898 r. 124 gości                    1968 kąpieli           

1899 r. 197 gości                    2601 kąpieli           

1900 r. 149 gości                    1853 kąpieli           

1901 r. 167 gości                    2253 kąpieli           

1902 r. 156 gości                    2479 kąpieli           

1903 r. 195 gości                    2567 kąpieli           

1904 r. 228 gości                    2833 kąpieli           

1905 r. 280 gości                    3969 kąpieli 

Z tego powodu miasto zaczęło nosić się z myślami, aby sprzedać uzdrowisko, a za otrzymane pieniądze podjąć budowę elektrowni dla miasta.I tak w roku 1906 sprzedano uzdrowisko firmie Krebs i Siewert z Berlina i przekształcono cały zakład w spółkę akcyjną. Wraz ze zmianą właściciela wstąpił nowy duch odnowy, przeprowadzono przebudowę, zabudowano oknami i drzwiami werandę i zmieniono całkowicie jej kształt, co dało dodatkowe pomieszczenia dla kuracjuszy, (zabudowana weranda przetrwała do dziś prawie w niezmienionym kształcie).   

Fragment parku zdrojowego (strona północna ), alejka wypoczynkowa pod drewnianą pergolą

       Od roku 1907 Schönfließ (Trzcińsko) jako jedyne w Nowej Marchii uzyskuje pozwolenie używania w nazwie miasta słowa „Bad”(Zdrój). Jest to jedyne uzdrowisko w tej okolicy. W roku 1909 powstało „stowarzyszenie borowinowe”, które najpierw dzierżawiło uzdrowisko a później kupiło je. W roku 1912 władze stowarzyszenia zleciły majstrowi murarskiemu Puhlemann’owi opracowanie planów pawilonu muzycznego, który stanął w parku zdrojowym naprzeciwko głównego wejścia do kurortu. Pawilon ten przetrwał do końca lat siedemdziesiątych po czym uległ przebudowie. 4 kwietnia 1919r właścicielem został pan Haack z Pyritz (Pyrzyc), który kupił uzdrowisko za 60 tyś. marek. 15 marca 1921r uzdrowisko kupiła Kasa Chorych z  Königsberg (Chojny) i objęła je 28 lipca 1921r. Nowy nabywca, opierając się szalejącej wówczas inflacji, przedsięwziął hojną przebudowę całego zakładu zdrojowego. Wykonano nowe plany  dobudowano drugie piętro, stwarzając w ten sposób nową przestrzeń mieszkalną dla przyszłych pacjentów; wybudowano (od strony północnej) salę jadalną z należącymi do niej przestrzeniami  kuchennymi, nareszcie urządzono także maszynownię z pomieszczeniami pralni. 

Po tej przebudowie budynek uzdrowiska osiągnął monumentalny wygląd. Na piętrze gdzie znajdowały się pokoje dla gości wkomponowano (po obu stronach werandy) przytulne balkony ozdobione drewnianymi balustradami  z których rozpościerał się wspaniały widok na powiększony park zdrojowy i część jeziora. W 1929 roku reklamy prasowe dla uzdrowiska, plakaty i analiza borowiny, a także reklama radiowa doprowadziły do sukcesu. Zostały przeprowadzone zmiany techniczne zmodernizowano pomieszczenia dla pacjentów, wyposażając je na nowo. Coraz liczniejsze koncerty ogrodowe w małym, ale zadbanym parku uzdrowiska były bardzo cenione nie tylko przez kuracjuszy ale także mieszkańców miasteczka. Bardzo popularne były dwie przystanie łodzi  które znajdowały się na terenie uzdrowiska, z nich odbywały się przejażdżki łódkami po miejskim jeziorze.

W upalne lata często odwiedzany przez kuracjuszy i mieszkańców miasteczka, był domek na palach który mieścił w swoim wnętrzu przebieralnię a w otoczeniu zamontowane były drewniane „koryta” zanurzone po części w wodzie, w których można było zażywać bezpiecznej kąpieli. Liczba odwiedzających kurort i miasteczko wzrastała. Sytuacja ta spowodowała bogacenie się miasta a jego mieszkańcom coraz lepiej się żyło.W latach 1926 – 30 zatrudnionych było ciągle przy wydobyciu błota borowinowego od 3 – 5 pracowników. Praca była ciężka, jednorazowo przewożono od 3 do 4 kubików borowiny. Bagno po wydobyciu było przez 1 rok składowane, aby mogło wyschnąć. Dostawy do domu zdrojowego odbywały się pojazdami konnymi (skrzyniowymi). Już w samym uzdrowisku przygotowanie borowiny do kąpieli odbywało się w następujący sposób: sprowadzoną podczas zimy borowinę oczyszczano najpierw z niepożądanych korzeni, łodyg itp. zanieczyszczeń za pomocą specjalnych odsiewaczy, potem mieliło w odpowiednim młynku, a następnie gotowało się gorącą parą. Rozgotowaną breję przerabiano w mechanicznej mieszalni i po lekarskim orzeczeniu rozprowadzano do wanien, po czym w określonej gęstości i temperaturze aplikowano pacjentom. Dla uzupełnienia efektów leczniczych kąpieli borowinowych stosowano także inne kąpiele, na przykład, łagodne kąpiele igliwiowe (sosnowe) albo solankowe, jak również kwasowo węglowo, tlenowe i elektryczne kąpiele świetlne. Dzięki powyższym metodom leczono następujące schorzenia: reumatyzm każdego rodzaju, paraliż i bóle spowodowane zapaleniem nerwów obwodowych, zwłaszcza ischias, podagra po przebyciu ostrego stadium choroby, zaniki i usztywnienie stawów (wykrzywienie i zesztywnienie) każdego rodzaju, choroby kobiece, niedokrwistość, blednica, ogólne stany osłabienia i wyczerpania.W roku 1930 wykonano blisko 10 tyś kąpieli borowinowych, a także 3 tyś innych, z kwasem węglowym, z dodatkiem świerku z solanką, kąpiele świetlne i inne. Pobyt kuracjuszy wynosił przeciętnie 4 tygodnie z 18 kąpielami. Skuteczne były także masaże; ok. 10 tyś, w tym 1500 masaży całego ciała. W uzdrowisku było zatrudnionych:1 siostra, 1 kąpielowy,1 masażysta,1 masażystka,1 kantorzystka,             1 palacz, 1 maszynista, 13 pomocniczych osób.